Alle ballen in de lucht – en toch mis ik er één

Sinds februari dit jaar mocht ik me aansluiten bij het bestuur van De Merino’s. Een eer, maar ook een verantwoordelijkheid. Want wat ik al vermoedde, werd al snel bevestigd: het draaiende houden van zo’n prachtige familieclub is keihard werken. Maar eerlijk? Het is ook ontzettend mooi en waardevol werk.

De Merino’s zit in mijn bloed. Mijn vader was al kort na de oprichting betrokken bij de club, en mijn opa was zelfs voorzitter van een andere voetbalvereniging in Veenendaal. Het lijkt dus wel genetisch bepaald. Elke zaterdag ging ik mee om mijn vader te zien voetballen — later vooral in een vriendenelftal, waar de jaarlijkse uitjes met het hele gezin hét hoogtepunt waren. Daar werd wekelijks voor gespaard, en het was altijd feest.

Toen ik twaalf was, mocht ik op warme zomerdagen ijsjes verkopen. Van de keuken verhuisde ik af en toe naar de bar, en na mijn bijbaan in het ziekenhuis kwam ik op zaterdagmiddag naar de kantine om een dienst te draaien. Na de komst van onze kinderen deed ik bewust een stapje terug, maar omdat mijn man bleef voetballen, was ik nog steeds wekelijks op de club te vinden. Toen onze zoon zijn zwemdiploma haalde, werd hij direct lid — en stond ik dus ook weer langs de lijn.

Vanuit daar rolde ik langzaam weer in het vrijwilligerswerk. Ik werd toegevoegd aan het jeugdbestuur en hield me bezig met stagiaires. Daarna volgden sociale media, het organiseren van activiteiten, het opzetten van Frame Voetbal en Voetbal op Maat. Inmiddels zit ik in het lokaal sportakkoord en sluit ik aan bij bestuursoverleggen van alle voetbalverenigingen in Veenendaal, samen met de KNVB. En zo kwam in februari de vraag: wil je bij het bestuur?

Ik heb absoluut geen spijt. Maar ik zie wel hoe waardevol al die hulp is. Want elk uurtje dat iemand helpt, scheelt voor het bestuur of andere vrijwilligers soms wel vijf uur extra werk. Vele handen maken licht werk — en in voetbaltermen: het is alsof je met z’n allen probeert alle ballen in de lucht te houden. Samen lukt dat beter.

Daarom deze blog. Niet om te klagen, maar om te inspireren. Om mijn verhaal te delen in de hoop dat het jou raakt. Misschien heb je een uurtje per week over. Of eens in de maand. Misschien kun je helpen bij een toernooi, een bardienst draaien, of gewoon een keer stoelen klaarzetten. Alles helpt. Echt.

We hebben allemaal het beste voor met de club, en dat begint bij een veilige en vertrouwde omgeving voor iedereen. Daarom vragen we ook dit jaar aan al onze vrijwilligers om een gratis VOG (Verklaring Omtrent het Gedrag) aan te leveren. (eens in de zoveel tijd moet dit opnieuw worden gedaan)Zo zorgen we er samen voor dat De Merino’s een plek blijft waar iedereen zich welkom en veilig voelt. Vandaar dat we ook met alle voetbal verenigingen staan achter onze gedragsregels en hopen we dat we elkaar kunnen aanspreken. Niet om met vingers te wijzen, maar om elkaar te helpen de club te zijn die we willen zijn. Familie. Omzien naar elkaar. Een echte vereniging met als doel: verenigen.

Heb je ons nieuwe bord al gezien bij de ingang als je het terrein op komt lopen? Gaaf hé?! Samen met alle andere voetbalverenigingen in Veenendaal hebben we het opgesteld: Sportiviteit wint altijd. Wij hebben een aantal duidelijke regels, opgesteld met elkaar. Want samen maken we De Merino’s tot de club waar we trots op zijn en stralen we als gezamenlijke voetbalclubs in Veenendaal hetzelfde uit!

Wil jij ook helpen om alle ballen in de lucht te houden? Stuur ons gerust een mailtje, een appje of spreek ons gewoon aan op de club. We horen je graag en denken met plezier mee over wat jij kunt doen — want er is veel, héél veel te doen, te leren en te ontdekken. Samen maken we De Merino’s nóg mooier!

Mascha Versteeg

openclub@demerinos.nl